“Hoe kom je dan aan je proteïnen?” Is de meeste gestelde vraag wanneer men van mij hoort dat ik veganistisch probeer te leven. Het gekke is: die vraag stelde ik mijzelf nooit, omdat ik altijd in de veronderstelling was dat het wel goed zat. Nu zal het qua eiwitten zeker geen probleem zijn geweest toen we thuis nog gewoon vlees en dergelijke aten, maar ik was er gewoonweg nooit mee bezig. Dus toen ik mij in het veganisme ging inlezen, werd al gauw duidelijk dat eiwitten een heel belangrijke voedingsstof is samen met koolhydraten en vet.

Omdat er, terecht, zoveel gewicht op gelegd werd, was ik de eerste maanden ook heel erg bezig om ervoor te zorgen dat wij thuis allemaal voldoende eiwitten binnen zouden krijgen. Dat deed ik op basis van de informatie die ons aller internet mij verschafte. We aten veel peulvruchten en schakelden over naar meer volkoren- en graanproducten zoals havermout, zilvervliesrijst en quinoa. We gingen van amandelmelk naar sojamelk en groene groenten zoals broccoli, spinazie en boerenkool bevatten naast veel eiwitten ook veel ijzer en calcium. Ook zaden zoals hennepzaad, chiazaad en pompoenpitten gingen regelmatig door smoothies of als garnering over gerechten.

PLANT-PROTEIN3-768x1024

Een keerpunt kwam vorig jaar toen het televisieprogramma ‘Zondag met Lubach’ onder andere de dames achter 50 days of Green Happiness met de grond gelijk maakte. Zijn kritiek was deels terecht. Ik sta achter het concept en heb ervaren wat voor positieve veranderingen je lichaam doormaakt bij het volgen van een plantaardig dieet, maar er waren onderwerpen die de dames beter uit hun boek hadden kunnen laten. Daar stoorde ik mijzelf ook aan bij het lezen van een van hun prijzige naslagwerken.

Hanneke maakte zich na die uitzending een klein beetje zorgen. Krijgen wij voldoende voedingstoffen binnen bij een veganistisch dieet? Ik zei ja, maar 100% zeker was ik zelf ook niet. Simpelweg door het feit dat ik het nooit had uitgezocht met betrekking tot wat wij thuis aten. En dan kun je maar een ding doen: op onderzoek uitgaan. Een paar avonden lang verzamelde ik op internet allerlei informatie over dagelijkse inname richtlijnen, voedingswaarden van producten die wij dagelijks dan wel wekelijks aten, het bekijken van etiketten op de verpakkingen enzovoort om tot de ontdekking te komen dat het bij ons thuis helemaal goed zit. Kleine kanttekening en even off topic: het  is wel zo dat wij vitamine B12 slikken, omdat dat vrijwel niet uit plantaardige voeding te halen is.

Ik moet eerlijk bekennen dat het een geruststelling was nu eindelijk duidelijk was dat wij op dat gebied goed bezig waren. En de eerdere vraag aan het begin van dit stuk is nu ook makkelijker te beantwoorden. Zeker wanneer ik ontdek dat dierlijke producten vaak net zo eiwitrijk zijn als of minder dan de plantaardige optie of (vlees)vervanger. Zo kwam ik vrij recent tot de ontdekking dat een ei helemaal niet zo eiwitrijk is als ik dacht, maar wel heel veel cholesterol bevat. En een kipfilet bevat evenveel eiwitten als de plantaardige vervanger op basis van soja-eiwitten. Of sojamelk dat naast eiwitten ook net zoveel calcium bevat als koemelk.

En zo zijn er talrijke voorbeelden die duidelijk maken dat een veganist zich geen zorgen hoeft te maken over zijn eiwit inname ook al is het in het begin even een uitdaging. En mocht je twijfelen dan is het altijd raadzaam een diëtist(e) om advies te vragen.

Posted by:remko

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s