Om gelijk maar met de deur in huis te vallen; onze kinderen zijn niet vegan. Vind ik dat vervelend? Soms wel. Is het consequent? Vaak niet. Is het mogelijk om kinderen volledig veganistisch op te voeden? Zeker wel. En als dat mogelijk is, waarom doen we het dan niet?

Mijn vrouw en ik wilden best veganistisch gaan leven. Na een gedegen vooronderzoek waren wij er wel achter dat het prima te doen zou zijn. Het begin van onze bijdrage aan een beter klimaat. Dat was en is nog steeds onze belangrijkste motivatie. We spraken met elkaar af dat we niet moeilijk zouden doen wanneer de kinderen iets zouden eten of drinken wat niet veganistisch was of misschien zelfs niet vegetarisch. Ze waren toen net vier en twee jaar oud en hadden in hun eerste jaren al vaak vlees, worst en dergelijke gegeten. Eerst zouden we zelf op ontdekkingstocht gaan.

Thuis eten we sinds dag één veganistisch met héél af en toe een vegetarisch product voor de kinderen, zoals een vleesvervanger of een plakje vegetarische kaas op brood. Omdat ik mij die eerste maanden veel in het dieet en alles er omheen verdiepte en het soms best heftig vond wat ik las en zag, had ik er af en toe moeite mee dat de jongens intussen buitenshuis – en thuis dus ook – nog van alles aangeboden kregen wat niet aan het stempel vegan voldeed. Een glas melk hier, een plakje kaas daar. Soms zelfs nog iets van worst. Ik wilde het liefst dat ze ook veganistisch zouden eten. Maar ook al zijn wij hun ouders het voelde hypocriet om het ze te verbieden. Hadden wij tenslotte niet ruim 30 jaar hetzelfde gedaan, maar dan erger?

Na verloop van tijd wilde onze oudste zoon (nu bijna 7) geen vlees meer eten. Wellicht omdat hij merkte dat ik er moeite mee had (hij is zo lief) of vanwege het feit dat we hem af en toe iets vertelden over het moeilijke leven dat dieren hebben. Te negatieve woorden als ‘ellendig’ probeerden we te vermijden, maar gaandeweg het eerste jaar was het hem wel duidelijk dat dieren gedood werden voor ons eten.

Onze jongste zoon (nu bijna 5) is er nooit zo mee bezig. Onlangs waren we op vakantie en bij het ontbijt buffet had hij zelf iets opgeschept waaronder een worstje. Inmiddels zijn we wel zo ver om hem te zeggen dat hij dat niet mocht eten van ons waarop hij antwoordde: “Maar het is toch vegetarisch?” We vertelden hem dat dat niet het geval was. Toen hoefde hij het niet meer wat voor ons een kleine mijlpaal was. Sindsdien is ook hij er iets bewuster mee bezig.

Wat ik met de vorige twee alinea’s wil zeggen is dat onze kinderen na ruim twee jaar in ieder geval vegetarisch zijn via een natuurlijk verlopen proces. Ik ben heel blij dat het zo gaat ook al vind ik het bijvoorbeeld jammer dat de jongste de melk bij oma lekker vind en de melk vervangende producten bij ons thuis absoluut niet (behalve dan de zoete bosvruchten variant).

De opa’s en oma’s zijn gelukkig begripvol wanneer de kinderen bij ze op bezoek zijn en denken met ons mee. Een opa is zelfs vegetariër geworden. Hetzelfde geldt voor onze vriendenkring waar wij altijd het gevoel hebben dat onze keuze gerespecteerd wordt. Andersom net zo goed. Ook rondom school gaat het allemaal steeds gemakkelijker al ligt daar nog een uitdaging. Want wanneer wij als ouders begrip willen kweken zullen we het duidelijker moeten benoemen. Ook al willen wij mensen niet lastig vallen met onze keuze. Maar dat is een goed voornemen voor na de zomervakantie.

Ik ben heel erg benieuwd naar de ervaringen van ouders die ook een veganistisch dan wel plantaardig dieet volgen en hoe ver zij hun (jonge) kinderen hier bij betrekken.

Posted by:remko

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s